دویست و بیست و نه

[اصل ] اول: بسط معارف و حقايق ديانت در حدود ممالك اسلامى كه بهمنزله خيط نبوت و ولايت و ارتباط به مقام مقدس ايشان و اجتناب از خلطه و آميزش با اجانب كه فرموده: (وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا) (آل عمران ۱۰۳) دوم: توسعه اجتماعات مذهبى براى ارتباط و دوستى متدينين با يكديگر كه به منزله خيط اخوت است؛ چنانچه فرمود: وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً) (آل عمران ۱۰۳) تا به واسطه اين دو خيط طولى و عرضى، تحصيل لباس تقوى و جند اللّه نموده و لشكر كفر و نفاق و فسق و فساد را از عالم قلع و قمع نمايند.
- شذرات المعارف

پنجاه و شش...