دویست و چهل و پنج

مِسْكِينٌ ابْنُ آدَمَ مَكْتُومُ الْأَجَلِ مَكْنُونُ الْحُلَلِ مَحْفُوظُ الْعَمَلِ تُؤْلِمُهُ الْبَقَّةُ وَ تَقْتُلُهُ الشَّرْقَةُ وَ تُنَتِّنُهُ الْعَرْقَةُ مَا لِابْنِ آدَمَ وَ الْفَخْرَ أَوَّلُهُ نُطْفَةٌ وَ آخِرُهُ جِيفَةٌ لَا يَرْزُقُ نَفْسَهُ وَ لَا يَدْفَعُ حَتْفَه
اى بيچاره و درمانده آدمىزاده كه مرگش پوشيده و بيماریها و دردهايش نهان است. و كردارش در نامه عملش جمع و حفظ مى شود. پشه آزارش مى دهد و از قطره يى آب كه در گلويش بگيرد، كشته مى شود و عرق بدنش او را بوناك مى سازد! آدمى زاده را با فخر چه كار است؟! آغازش نطفه و پايانش مردار است؛ نه مى تواند خود را روزى دهد و نه مى تواند مرگ خويش را از خود براند!
- روضة الواعظين و بصيرة المتعظين

پنجاه و شش...